Zielone certyfikaty

Jednym z systemów wsparcia dla wytwórców energii elektrycznej m.in. z instalacji fotowoltaicznych są tzw. zielone certyfikaty. Są to świadectwa pochodzenia poświadczające ilość wytworzonej energii w instalacji, ich cena kształtowana jest bez ingerencji państwa poprzez mechanizmy rynkowe. Zielone certyfikaty jako system wsparcia dedykowane są dla przedsiębiorców (nie mogą korzystać z nich osoby fizyczne).

O świadectwach pochodzenia możemy uzyskać szczegółowe informacje w Ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. 2015 poz. 478) zmienionej Ustawą z dnia 29 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz Ustawie Prawo energetyczne (Dz. U. 2015 poz. 2365). Pierwotnie miały być zastąpione systemem aukcyjnym z dniem 1 stycznia 2016 roku, jednak ustawodawca przesunął termin wejścia w życie systemu aukcyjnego na 1 lipca 2016 roku. Nie wiadomo jaki ostatecznie kształt przyjmą zapisy nowelizacji ustawy z dniem 1 lipca 2016, jednak wedle zapowiadanych wcześniej zmian wraz z tą datą zakończy się możliwość przystąpienia do systemu zielonych certyfikatów. Nie oznacza to całkowitej likwidacji tego systemu, przystępując do niego (przed 1 lipca 2016 roku) od pierwszego dnia wprowadzenia energii do sieci dystrybucyjnej (potwierdzonego wydanym świadectwem) możemy z niego korzystać przez okres 15 lat, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2035 roku.

Świadectwa pochodzenia wydawane są przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (URE) na wniosek wytwórcy energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii i przysługują za nie prawa majątkowe (innymi słowy zielone certyfikaty mogą być sprzedawane i z tytułu tej sprzedaży możemy czerpać zyski).

Aby otrzymać świadectwa pochodzenia (zielone certyfikaty) dla dużych instalacji (powyżej 200 kW) niezbędna jest koncesja, w przypadku małych instalacji od (40-200 kW) wystarczy zgłoszenie w URE z kolei w przypadki mikroinstalacji do 40 kW nie jest wymagana ani koncesja ani zgłoszenie a zielone certyfikaty otrzymujemy za pośrednictwem zakładu energetycznego poprzez złożenie stosownego wniosku.

Wbrew powszechnie panującym opiniom za energię wywarzaną w mikroinstalacji można otrzymać zielone certyfikaty. W tym przypadku wypełniając wniosek w miejscu gdzie należy wpisać numer koncesji jaką otrzymaliśmy na produkcję energii wpisujemy słowo zgłoszenie. Natomiast w miejscu gdzie należy podać typ instalacji podajmy oznaczenie PVa.

Wniosek musi zawierać następujące dane:

  • imię, nazwisko oraz adres zamieszkania albo nazwę i adres firmy,
  • nr koncesji lub nr wpisu do rejestru wytwórców energii w małej instalacji, a w przypadku mikroinstalacji oświadczenie o zgłoszeniu,
  • dane dotyczące ilości energii elektrycznej wytworzonej w instalacji fotowoltaicznej,
  • wskazanie okresu, w liczbie od 1 do 12 następujących po sobie miesięcy danego roku kalendarzowego, w którym energia elektryczna została wytworzona,
  • wskazanie dnia wytworzenia po raz pierwszy energii elektrycznej potwierdzonym wydanym świadectwem pochodzenia,
  • oświadczenie o niewykorzystaniu w instalacji OZE danych surowców (np. drewna pełnowartościowego czy paliw kopalnych),
  • wskazanie podmiotu, który będzie organizował obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw pochodzenia.

W celu zmierzenia ilości wyprodukowanej energii w instalacji należy zamontować licznik energii, który będzie w jednoznaczny sposób określał ilość energii jaką generuje nasza instalacja. Należy zaznaczyć, że zielone certyfikaty przysługują nam za całość wytworzonej energii elektrycznej, włącznie z tą skonsumowaną w obiekcie, która nie została wprowadzona do sieci. Drugim ważnym aspektem dotyczącym świadectw pochodzenia jest konieczność przyłączenia instalacji do sieci energetycznej.

Świadectwa pochodzenia możemy otrzymywać za wyprodukowaną energię w elastycznych okresach czasu. Okresy te nie mogą być jednak krótsze od 1 miesiąca, a nie dłuższe od 12 miesięcy. Właściciel instalacji decyduje o tym jak często będzie przesyłał do Prezesa URE informacje na temat wyprodukowanej w jego elektrowni energii i jak często będzie za nią otrzymywał stosowne certyfikaty. Musi to jednak następować w ramach czasowych opisanych powyżej.

Wniosek składa się operatorowi systemu elektroenergetycznego (OSE) w terminie 45 dni od dnia zakończenia okresu wytwarzania danej ilości energii elektrycznej. OSE przekazuje Prezesowi URE wniosek w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, wraz z potwierdzeniem danych dotyczących energii elektrycznej wytworzonej w instalacji odnawialnego źródła. Prezes URE wydaje świadectwo pochodzenia albo postanowienie o odmowie w terminie 45 dni od dnia przekazania przez operatora systemu elektroenergetycznego kompletnego wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia. Prezes URE może wezwać do uzupełnienia dokumentacji w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Sumaryczny czas od momentu zakończenia produkcji energii elektrycznej w danym okresie do otrzymania świadectwa pochodzenia może wynosić nawet 104 dni. Jest to stosunkowo długi okres, jako inwestor możemy go skrócić do 53 dni składając wniosek następnego dnia po zakończeniu wytwarzania energii w danym okresie.

Dane o ilości wytworzonej energii należy spisywać w dostarczonym przez Operatora Sieci Dystrybucyjnej pliku komputerowym (excel) w kolumnie z odczytem z południa.

Świadectwo pochodzenia wydaje się wyłącznie w postaci elektronicznej i przekazuje się bezpośrednio do rejestru świadectw pochodzenia. Rejestr ten jest prowadzony przez Towarową Giełdę Energii. Otrzymane od Prezesa URE świadectwa pochodzenia możemy sprzedać bezpośrednio zakładowi energetycznemu który odkupuje wyprodukowaną energię bądź też wprowadzić do obrotu na TGE.

Rejestr świadectw pochodzenia prowadzony przez TGE (organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw pochodzenia) obejmuje:

  • identyfikację podmiotów, którym przysługują prawa majątkowe wynikające ze świadectw pochodzenia,
  • identyfikację przysługujących praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia oraz odpowiadającej tym prawom ilości energii elektrycznej,
  • zgodność ilości energii elektrycznej objętej zarejestrowanymi świadectwami pochodzenia z ilością energii elektrycznej odpowiadającej prawom majątkowym wynikającym z tych świadectw.

Zakłady energetyczne mają obowiązek prawny skupowania świadectw pochodzenia, jeżeli tego nie robią zobowiązane są do uiszczenia opłaty zastępczej zasilającej Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW). Szczegółowy opis wyliczenia wysokości opłaty zastępczej znajduje się w wyżej wymienionych Ustawach. Koszt uiszczenia opłaty zastępczej przez zakład energetyczny jest wyższy od zakupu przez niego świadectw pochodzenia jednak z niewyjaśnionych przyczyn zakłady energetyczne w wielu przypadkach decydują się właśnie na uiszczanie opłaty zastępczej i to pomimo dostępności na rynku stosownych certyfikatów.

Obowiązek przedstawienia do umorzenia świadectw pochodzenia mają:

  • odbiorca przemysłowy, który w roku kalendarzowym poprzedzającym rok realizacji obowiązku zużył nie mniej niż 100 GWh energii elektrycznej i złożył oświadczenie,
  • przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytworzenia energii elektrycznej lub obrotu tą energią i sprzedające tę energię odbiorcom końcowym,
  • odbiorca końcowy inny niż odbiorca przemysłowy,
  • towarowy dom maklerski.

Prezes URE przekazuje informacje o wydanych i umorzonych świadectwach pochodzenia podmiotowi prowadzącemu rejestr tych świadectw (tj. TGE).

Na zakończenie należy podkreślić że, korzystanie z zielonych certyfikatów nie łączy się z innymi systemami wsparcia (np. z net meteringiem). Nadwyżkę energii oddajemy do sieci za 100% średniej ceny energii na TGE z poprzedniego kwartału (obecnie ok. 0,181 zł). Inne korzyści to oszczędności wynikające z konsumpcji własnej energii (braku konieczności zakupu energii z sieci).

Polegamy na sprawdzonej technologii